Gamze Kona - Gamze Güngörmüş Kona:

"VİCDAN" ve "VEFA", GAYRISI TEFERRUAT...

5 Ocak 2009 Pazartesi

Röportaj-Gerçek Hayat Dergisi-24 Kasım 2006

"Irak İşgali 1972'de Planlandı", Gerçek Hayat Dergisi, ss.12-13.

Gönderen Yamaç Kona zaman: 16:50

Etiketler: Röportaj

0 yorum:

Yorum Gönder

Sonraki Kayıt Önceki Kayıt Ana Sayfa

Kaydol: Kayıt Yorumları (Atom)

Hayata ve bazı insanlara ilişkin hissiyatıma dair ciddi ve derin bir özet :

Etiketler

Türkçe (35)
English (16)
Röportaj (7)
Book Chapter - 1 (1)
Hakemli Dergilerde Yayınlanan Makaleler - 20 (1)
International Project - 1 (1)
International References - 3 (1)
International Workshops - 2 (1)
Papers in International Proceedings Book - 8 (1)
Speeches in International Conferences - 10 (1)
The Articles Published in International Magazines (1)
The Paper Published in International Journal - 1 (1)
Yayınlanmış Kitaplar - 5 ve Kitap İçinde Bölüm - 4 (1)

Dil/Language

Türkçe Makaleler

Articles in English

Kitap : Orta Asya ve Türkiye Üzerine Gelecek Senaryoları

Kitap : Çatışma Alanları ve Türkiye'nin Güvenliği / Akademisyenlerle Derleme

Kitap : Batı'da Aydınlanma Doğu'da Batılılaşma

Kitap : Orta Doğu, Orta Asya ve Kesişen Yollar / Öğrencilerimle Derleme

Abay Devlet Üniversitesi-Konferans-Almaati/Kazakistan

Ljublijana University-Panel-Ljublijana/Slovenya

Tbilisi School of Political Studies-Seminer-Bakuriani/Gürcistan

Ekonomi ve Sosyal Araştırmalar Derneği-Kuzey Kıbrıs Çalıştayı-Girne/KKTC

Ekopolitik-Kuzey Irak Çalıştayı-Erbil/Kuzey Irak

Güven Hareketi Grubu-Siyaset Paneli-Sepetçiler Kasrı/İstanbul

Anam ve rahmetli Babam

The Leonard Davis Institute-Sempozyum-Kudüs/İsrail

MASHAV Çalıştay-Beer Sheva/İsrail

Hebrew University of Jerusalem/The Harry Truman Institute-Seminer-Kudüs/İsrail

Bar-Ilan University-Konferans-Ramat Gan/İsrail

Ben Gurion University/The Chaim Herzog Center-Sempozyum-Beer Sheva/İsrail

Baku Devlet Üniversitesi-Sempozyum-Baku/Azerbaycan

Milli Güvenlik Kurulu-Konferans-MGK Genel Sekreterliği/Ankara

Genelkurmay Sarem Başkanlığı-Sempozyum-Harp Akademileri Komutanlığı/İstanbul

Ekopolitik-Panel-Siirt Üniversitesi/Siirt

CHP Kadıköy İlçe Başkanlığı-Konferans

Global Strateji Enstitüsü-Sempozyum-Ankara

Avrasya Bir Vakfı-Konferans-Küçükçekmece/İstanbul

ADAM Sosyal Bilimler Merkezi-Irak Çalışayı-İstanbul

Akdeniz Ünviversitesi-Kongre-Antalya

Abant Platformu-Orta Doğu Toplantısı-Abant

Bir Delinin Hatıra Defteri 11

Bir Başka Suriye Analizi : Ne Babası Ne de Oğlu (!)

Türkiye ve Suriye arasındaki ilişkiler tarih boyunca asla ümit verici olmamıştır. Soğuk Savaş yıllarında Suriye Türkiye'yi ABD’nin Orta Doğu’daki karakolu olarak görürken, Türkiye de Suriye’nin politikasını Sovyetler’in Orta Doğu’ya ilişkin dış politikası olarak yorumluyordu. 1980’lerde, Öcalan’ın Suriye’ye kaçmasının ardından iki ülke arasındaki ilişkiler daha da kötüleşti. Ayrıca, Suriye’nin GAP’ı baltalama girişimleri de iki ülke arasında siyasal ve diplomatik sorunlara neden oldu. Hatta Suriye‘nin, GAP projesini baltalamak ve Fırat nehriyle ilgili taleplerini Türkiye'ye kabul ettirmek için PKK’yı kullanarak Türkiye’de iç savaş çıkarmaya çalıştığı dahi sıklıkla telaffuz edildi. Bu politikayla Suriye, Türkiye’nin güneydoğusunda bağımsız bir Kürt Devleti tehlikesi ortaya çıkması halinde Ankara’nın su sorunundaki direncinin kırılacağını düşünmekteydi.

Tüm bu sistemli hale getirilen Türkiye karşıtı politikalardan ise en fazla pratik fayda sağlayan Hafız Esad yönetimi olmuştur. Öncelikle, Hafız Esad Türkiye'ye yönelik düşmanlığını canlı tutarak otoriter rejimini sürdürmeyi başarmıştır. Unutulmamalıdır ki, Esad yönetimi altında, Büyük Suriye rüyasının olmadığı bir dış politika anlayışı mümkün değildi; ikinci olarak, bu dönemde Suriye, Türkiye-Suriye ilişkilerini problemli tutarak, Arap milliyetçiliği konusunda öncü ülke olmuştur; üçüncü olarak, Türkiye-Suriye arasındaki ilişkilerin sorunlu olmasından fayda sağlayarak Türk-Arap ilişkilerinin de soğuk olmasına neden olm uştur; dördüncü olarak, Türkiye’nin bölgesel bir güç olmasını önlemek için PKK’yı bir araç olarak kullanmıştır; beşinci olarak, Hafız Esad Türkiye’yle ilişkilerini problemli tutarak, ülke içindeki etnik ve siyasal çatışma potansiyelini ortadan kaldırmıştır; altıncı olarak, Suriye, ilişkilerini mesafeli tutarak kendini Türkiye’nin siyasal, kültürel ve ekonomik etki alanına girmekten korumayı başarmıştır, böylece Suriye, Türkiye'deki demokratik rejimden kendisini koruyabilmiştir; yedinci olarak, Türkiye ile arasındaki mevcut sorunları sıklıkla dile getiren Suriye, Yunanistan, Ermenistan ve İran tarafından destek görmüştür; bundan başka, Suriye su sorunu sayesinde bölgesel ve uluslararası düzeyde avantajlar elde etmiştir.

Ancak, Körfez Savaşı ve daha sonraki gelişmeler, iki ülkeyi diyalog kurmaya götürmüştür. Türkiye’nin tarafından baktığımızda, Suriye’nin Irak’a karşı Körfez İttifakı’nda ve Arap-İsrail Barış Sürecinde yer alması, Irak’ın toprak bütünlüğünü desteklemesi, ABD’nin Körfez bölgesiyle ilgili müdahaleci politikalarına karşı çıkması, Türkiye'yi Suriye hakkında iyi niyetli düşünmeye sevk eden olumlu gelişmeler olmuştur. Bu ümit verici gelişmelerden yola çıkarak Türkiye ve Suriye, bir Güvenlik Protokolü imzalamışlardır. Her iki devlet de terörizm ve terörist sızmalara karşı işbirliği yapacaklarını beyan etmişlerdir. Bundan başka, Türkiye, İran ve Suriye Orta Doğu bölgesindeki gelişmeler ve Kuzey Irak’ın geleceğini tartışmak üzere birkaç kez toplanmışlardır.

Ne yazık ki, bu iki ülke arasındaki ilişkiler 1990’ların ikinci yarısında yeniden bozulmuştur. Türk Dışişleri Bakanlığı’nın Suriye’ye 23 Ocak 1996’da verdiği notada Türkiye, Suriye’yi şu hususlarda uyarmıştır: Suriye, su soruna ilişkin kendi lehine bir çözümü Türkiye'ye empoze etmek için ayrılıkçı PKK hareketini kullanmaktadır. Bu nedenle, Türkiye’nin kayıplarının baş sorumlusu, PKK’yı ve liderini topraklarında barındıran ve destek veren Suriye’dir; Birleşmiş Milletler Yasası’nın 2/4 maddesine göre Suriye, bu hareketiyle Türkiye'nin toprak bütünlüğüne ve siyasal özgürlüğüne karşı kuvvet kullanmıştır...; Suriye PKK’nın tüm faaliyetlerini derhal durdurmalı, suçluları yargılamalı ve yardımcılarıyla birlikte Abdullah Öcalan’ı Türkiye’ye teslim etmelidir; Türkiye, PKK’nın faaliyetleri nedeniyle uğradığı zararlar nedeniyle Suriye’den tazminat isteme hakkını saklı tutar; PKK ve Öcalan'ı barındırdığı sürece Türkiye, Suriye'ye karşı her türlü önleme başvurma hakkına sahiptir. Türkiye, bu hakkını uygun gördüğü zamanda kullanacaktır...

Çeşitli girişimlere rağmen Suriye PKK’yı desteklemekten vazgeçmemiş ve 1999 Eylül’ünde, dönemin Kara Kuvvetleri Komutanı Türk hükümeti adına şu açıklamayı yapmıştır: “Türkiye, Suriye ile iyi ilişkiler konusunda elinden gelen çabayı gösterdi. Suriye, Türkiye'nin 1983 yılından beri mücadele ettiği PKK sorununun temel kaynağıdır. Türkiye, Suriye’nin bu tutumuna cevap verebilecek güçtedir. Türkiye eğer Suriye’den beklediği karşılığı almazsa her türlü tedbiri almaya hak kazanacaktır”. Bu uyarının ardından Öcalan Suriye’yi terk etmek zorunda kalmıştır.

Bu özetten de anlaşılacağı üzere Türkiye-Suriye ilişkileri hemen her dönem krizlere gebe olmuştur. Ancak, içinde bulunduğumuz süreçte yüzleşilen kriz bu güne dek yaşanan tüm krizlerin niteliğinden farklıdır. Türkiye; özgürlük, değişim, sosyal adalet ve demokrasi gibi taleplerle başkaldıran halka karşı Beşar Esad yönetiminin hukuk dışı bastırma girişimlerini eleştirmiş hatta Esad hükümeti politikası sonucunda karşılaşılacak tüm sonları kendi iç meselesi olarak kabul edeceğini ilan etmiştir.

Bu bağlamda, mevcut süreçte Suriye meselesi; ister Amerika’nın İran’ı Orta Doğu’da yalnızlaştırarak, İsrail karşısında direncini kısmen de olsa törpülemek için başlattığı bir girişimin sonucu olsun, ister tüm Orta Doğu’yu siyasi ve ekonomik nüfuz alanları bağlamında yeniden düzenleme planlarının bir parçası olsun, ister Türkiye’nin bu süreci destekler tavrının bir neticesi olsun, tüm bu rezervlerimize rağmen, bu güne dek Suriye ile yaşadığımız tüm siyasi krizler hatırlandığında; hükümetin Suriye’ye yönelik keskin tavrını bu olumsuz tarihsel süreç dikkate alınmadan, hatırlanmadan eleştirmek pek de hakkaniyetli olmasa gerek.

Bir Delinin Hatıra Defteri 10

Ben de Geleyim…

Bir dostum aradı ve dedi ki;

“Güç yönüne yalpalayan adamlardan çok sıkıldım,

Her dönem mutlaka bir köşe tutan adamlardan çok sıkıldım,

Hep “mış” gibi görünen adamlardan çok sıkıldım,

Dilindekini, zihnindekini menfaati uğruna dökmeyen –doğuştan susturuculu- adamlardan çok sıkıldım,

Bütün kifayetsiz muhterislerin yalakalıkla hiç hak etmedikleri yerlere gelmelerinden çok sıkıldım,

Namussuzlarla baş edememekten çok sıkıldım,

Dedikoducu pisliklerden çok sıkıldım,

Dalkavuklardan, yalakalardan, teşrifatçılardan çok sıkıldım,

Yaptığım hiçbir şeye inanmamaktan çok sıkıldım,

Hayalsiz ve umutsuz kalmaktan çok sıkıldım,

“Keşke”lerimin her geçen gün çoğalmasından çok sıkıldım,

Derdimi “sorumluluk” olarak değil de “delilik” olarak değerlendirenlerden çok sıkıldım,

Tüm cahil cüretkarların eninde sonunda istediklerini elde etmelerinden çok sıkıldım,

Güçsüzün hep güçlüyü ezmesinden çok sıkıldım,

En boş işle uğraşırken dahi ciddi şeyler düşünmekten çok sıkıldım,

Pozisyon kaybetmemek için herkesin üç maymunu oynamasından çok sıkıldım,

Adamcıkların adam yerine konmalarından çok sıkıldım,

Entelektüel israfından çok sıkıldım,

Sistemin efendilerinden de kölelerinden de çok sıkıldım,

Bir sonraki günün hep bir öncekine benzemesinden çok sıkıldım,

2 kuruşluk bilgi, bol pazarlama tekniği ile 7 ceddini ihya etmeyi başaran adamlardan çok sıkıldım,

Bir türlü cevap bulamadığım soruları sormaktan çok sıkıldım,

Namusum, şerefim, haysiyetim ve onurum için yaşamaktan çok sıkıldım”

Ben de dedim ki O’na;

“ya mücadele edip, devam edeceksin,

Ya pes edip, kenara çekileceksin,

Mücadeleye devam dersen bu şerefsizleri yolunda hep göreceksin,

Yok, pes edip kenara çekileceksen, bana da haber et, yalnız göndermem ben de geleyim…”

Bir Delinin Hatıra Defteri 9

Tam da Terörünüz “Özgürlük Hareketi”, Teröristleriniz “Özgürlük Savaşçısı”, Örgüt başınız “Biji Serok Apo” Olmuştu, Peki Şimdi Ne Olacak…

Bu satırların temel amacı; PKK’nın, Öcalan’ın, BDP’nin, Kürtseverlerin, Öcalanseverlerin, ileri demokratların istediği ve hatta dayattığı biçimde bağımsız kürt bölgesi, seçilmiş kürt bürokratlarla özerk yönetim, bölgesel bir kürt parlamentosu, remi kürt dili, kürt nüfus cüzdanı gibi unsurların Türkiye Cumhuriyeti hükümeti tarafından hayata geçirilmesine dair “olmazsa olmaz” tavrı bir kez daha vurgulamak; bu tavır ve talepler karşısında ise hükümetin kendi “olmazsa olmaz”larını korumaya devam etmedeki haklı duruşunu izah etmek; hal böyleyken de sorunun çözüme kavuşmasının daha uzunca bir süre hayal olarak kalacağını ifade etmektir.

Önce şunu kabul etmek lazım, Kürdün sorunu iş ve aş bulamamaktan ötedir, hatta bu iş ve aş bulamamayı sorun olarak dahi kabul etmez, o’nun için temel sorun siyasal ve kültüreldir. Siyasallaşmamış Kürt tanımadım bugüne dek. Her bir Kürdün, istisnalar olmakla birlikte, özgürlüğe dair, toprağa dair, dile dair, yönetime dair, dağa dair meselesi merkezdedir, diğer tüm meseleler teferruattır. Kürdün bir sorunu varsa o da özerk bölge yaratamadığı içindir, bayrağını dikemediği içindir, kendi bölgesel yöneticisini kendisi seçemediği içindir, dilini kullanamadığı içindir, fazla güvenlik merkezli-merkezi bir devlet gördüğü içindir, kendisini Kürt olarak tanımlamak ve tanıtmaktan ürktüğü içindir, sokaklarında devamlı panzerler dolaştığı içindir, her fırsatta Atatürk karşısına çıktığı içindir, her yerde Türk askeri gördüğü içindir, her sokağına Türk bağımsızlık hareketini çağrıştıran isimler verildiği içindir, TC nüfus cüzdanı taşıdığı içindir.

“Kürt sorunu vardır ama bu sorun PKK meselesi ile kesinlikle bir tutulamaz” demek; “Her Kürt PKK’lı değildir” anlamı taşımaz. Elbette “her Kürt PKK’lıdır” demek, korkudan denmese bile zihin ardında böyle düşünmek çok marjinal bir gruba ancak mal edilebilir. Ancak, şunu unutmamak lazımdır ve hatta bu hususu çözüm aşamasında temel nokta olarak kabul etmek gerekmektedir; her bir Kürt, PKK’nın şu ya da bu faaliyetinde kendi siyasal ve kültürel emelllerinden en az birini realize ettiğini düşünmekte ve buna gönülden inanmaktadır. Tam da bu nedenle, BDP’den öte PKK hemen her bir Kürdün siyasal zafere ulaşmada temel aracıdır. O olmadan, onların özgürlük hareketi yarım kalır. Böylelikle, hemen her Kürt PKK’yı kendi geleceği ile özdeşleştirmiş ya da daha doğru bir ifadeyle PKK’yı kendi geleceğini yapılandırma sürecinde araçsallaştırmıştır.

Önce bunu içselleştirmek lazımdır. Bu realiteyi kanıksadıktan sonra ise meselenin kilit noktası şu olmalıdır; meşru siyasal hükümet ve hükümetin temel aygıtları, çözümü PKK’nin talep ettiği gibi tüm bu taleplere cevap verebilecek esneklikte bir stratejik hamle ile mi göğüslemeye hazırdır, yoksa toplumun büyük bir kesiminin dile getirdiği gibi “ortak vatan”, “resmi dil”, “merkezi yönetim”, “ulus devlet” gibi kırmızı çizgilere dokunulmadan mı çözüm bulmaya mi devam edecektir?

Açılım sürecinin tıkanması da bu nedenledir. Hükümet gayet iyi niyetle başlatmış olduğu süreci; mesele kırmızı çizgilere geldiğinde durdurmuştur. Haklı olarak bu çizgileri aşarak karşı tarafı tatmin etme yoluna gitmemiştir, ileride belirecek olası tepkileri ve geri dönülemez yolları karşılayamayacağı için. Ancak, hükümet ve aygıtları açılım sürecinde şunu düşünememişti; zaten muhatap olarak aldığı tarafın asıl ve nihai amacı, çözümü ancak bu kırmızı çizgileri kaldırarak mümkün kılmaktı. Yani özerk bir kürt devleti, bağımsız ya da usulen merkeze bağlı bölgesel yönetim, kendi parlamentosu, kendi bayrağı ve kendisinin seçtiği bölgesel yöneticiler ve siyasallaşmış bir Öcalan.

Şimdi; terör yandaşları, Kürtçüler, PKK militanları, Kürtsever liberaller, ileri demokratlar, Öcalanseverler ve BDP’liler kendilerini kısa bir süreliğine de olsa hükümetin yerine koysunlar ve saf değiştirsinler. Onlar hükümetin yerinde olsalar çözüm için ne yaparlardı? Binlerce şehit vermiş bu toplum Öcalan’ın salıverilmesine, siyasallaşmasına, PKK’nın siyasi bir parti olarak kurumsallaşmasına ve legalize edilmesine, dağdan inenlerin affedilmesine, özerk bir kürt bölgesine, iki dilli bir Türkiye’ye “olur” verir miydi? Hükümet verse dahi bu toplum bu hükümeti affeder miydi…

Hayal bile edilemeyenler hükümetin iki açılım hamlesiyle ete kemiğe büründü. Kürtçe kasetlerin yasak olduğu, “kürt” demenin hatta kürt olmanın suç görüldüğü, faili meçhullerin gayet sıradan kabul edildiği, bazı işkence odalarında kaka yedirildiği, kürt olan herkesin PKK yandaşı olarak bilindiği, şüpheli görülen herkesin ya ortadan kaldırıldığı ya da köy meydanında çırılçıplak soydurularak ifadesinin alındığı günlerden bu günlere varmıştık. Artık; Teröristlere “özgürlük savaşçısı”, PKK terörüne “özgürlük hareketi”, PKK destekçilerine “özgürlükçüler”, terör örgütü başındakine “biji serok Apo”, bu vatan uğruna şehit olan Mehmetlere “öldürüldü” denmeye başlanmıştı, hatta bizler bile buna yavaş yavaş alışmaya başlamıştık.

Şimdi yine şeridi başa mı saralım, canına ot tıkayan güvenlik devleti mi yoksa “ileri demokrasi” diye tutturan bu hükümet mi? Karar senin, aynen geleceğin senin olduğu gibi…

Bir Delinin hatıra Defteri 8

İstiyorum…

Bir çocuk daha doğurup, onu elimde mama tası, aşağıdaki parkta, komşu teyzeleriyle dedikodu yapa yapa büyütmek istiyorum,

Hafta sonları kocamın kendi göz zevki için bana aldığı topuklu ayakkabılarımı, lame taytımı, mümküm olduğu kadar vücuduma yapışan leopar desenli bluzumu giyip, yine bunları alan kocamın koluna girip haftalık market alış-verişi yapmak istiyorum,

Çaydanlığı kapan komşumu sabah kavaltısında, bahçemde ağırlamak istiyorum,

Eşim dostum evine ne almış görmek, bende eksik kalmasın diye ben de almak istiyorum,

İtalya’dan mermer getirip evimi döşemek istiyorum,

Kocamın “çokalb…köde” cins kredi kartını aynı limitle bana da çıkarmasını istiyorum,

Bodrum güneşi altında denize sıfır loca kapatıp, Serhat Eziyet şarkılarıyla arkadaşlarımla birlikte popomu sallamak, yorulunca tanesi 15tl’ye Kanma Şişeye sodasından içmek istiyorum,

Gecekondu büyüklüğündeki “Geçgördümtamgördüm” marka jeep alıp, gittiğim yerlerde kapıda karşılanmak, Soyuldum’da sahneye sıfır özel masama oturup, çıkarken etrafımda pervane olan garsonlara 500tl bahşiş bırakmak istiyorum,

Hiç olmazsa bir sosyetik gurupla umreye gidip, dönüşte 30 yıllığına bilmem kaç milyon dolara kiraladığım lüks Zemzem(im) Towers’daki Tavaf manzaralı dairemi daha az sosyetik arkadaşlarıma ballandıra ballandıra anlatmak istiyorum,

Baby show’lara katılmak istiyorum,

Sosyetik bebek mevlütlerine gitmek istiyorum,

Deli fiyata, “Fukaralarcatlasin” adlı havalı mekanlarda düzenlenen kına gecelerinde göbek atmak isitiyorum,

Face’te çiftlik kurmak, twitter’da en çok izlenen olmak istiyorum,

“Yaza Hayhay”, “Kışa Nanay” partileri vermek istiyorum,

Yemeklerimi en janti yerlerde yemek, giyim alış-verişlerimi bir T-shirt’ün 400tl’ye satıldığı “Yermisinyemezmisin” gibi mağazalarda yapmak istiyorum,

Yamaç’ı son zamanların en rövaşta mekanı Kiciminkenarı’nda evlendirmek, gelini Popomkalkti’ya balayına göndermek istiyorum,

Popoma giydiğim donun bir asgari ücrete tekabül etmesini istiyorum,

Yetimin, öksüzün, fukaranın biçareliğinden savunamadığı hakkını her fırsatta gasp etmek istiyorum,

Her çocuk esirgeme kurumu’na ait çocuk yuvasının önünden geçtiğimde “Allahtan benim oğlan buralara düşmedi”, her Huzurevi’nin tabelasını gördüğümde “Aman neler var, Allahtan anam yanımda” diye iç geçirerek, sadece kendimden olanları sarıp sarmalamak istiyorum,

Başım otorite yönünde hep hallice eğri olsun istiyorum,

Eyyamcılığı, dalkavukluğu, teşrifatçılığı öğrenmek istiyorum,

Tek gözümü kataraktlamak, tek kulağımı kireçlemek ve dilimi eğeletmek istiyorum,

Hep menfaat sağlayacak adamlarla tozmak istiyorum,

Veeeeeeeeee

PKK’yı Kızıl Maske,

adaletsizi Bodrum’da bir Koy,

namussuzu bir magazin dergisi,

yoksulu şık bir mekan,

kaldırım köpeğini bir AVM,

Suriye’yi bir Medine hurması çeşidi,

Bartolomeo’yu Dolce & Gabbana’nın İstanbul’daki şubesi,

Kocası tarafından momartılan Fatma hanımı bir Tur operatörü,

Ergenekon’u kocamın sınıfına mensup bir kalantor arkadaşı,

Silivri’yi yeni ve şık bir kır düğünü mekanı,

Yeşil Kart’ı kırmızı pasaport,

Olarak bilmek ve böyle yaşamak istiyorum,

az dertli, az kafası karışık, az endişeli ve az hüzünlü…

Bir Delinin Hatıra Defteri 7

Bir “Etki-Tepki Serüveni” Olarak Türk Siyasi Tarihi

Atatürk’ün bu topluma önerdiği ve kabul ettirmeye çalıştığı; Batı tarzı bir yaşam pratiği, siyaset uygulaması ve toplum yapısı idi.

Yıllarca süren Tek Parti iktidarının bu topluma önerdiği hatta dikte ettirdiği; Atatürk’ün oturtmaya çalıştığı tüm değerlerin toplumun başkaca hiçbir değeri ve özü yokmuşçasına jakoben tarzda uygulanması idi.

DP iktidarının yaptığı ise tüm Atatürk ve Tek parti döneminin rövanşını alırcasına toplumu dinine, özüne döndürmek, siyaseti horlanan köylüler vasıtasıyla icra etmek oldu. Sonra, asker amcalar kızdılar ve İnönücülerin desteği ile üç kez başa gelmiş DP iktidarını alaşağı ettiler ve hatta süründürüp, öldürdüler.

1965’te Süleyman bey geldi, Partisi bünyesinde yer alan milliyetçi-muhafazakar kanadın desteğini çekmesiyle 6 yıllık iktidarını sonlandırdı ve 1960 darbesiyle DP iktidarına ve muhaliflere çektirdikleri ile o dönem çok eleştirilen askerler bu kez yine intikam alırcasına Süleyman beyi de bir muhtıra ile gönderdiler, o da şapkasını alıp gitti.

1970’li yıllar harala gürele geçti zaten.

1980 bir geldi pir geldi; “sansür, işkence, fişleme, fikir suçları, inanç suçları, baskı, şiddet, imam hatipler, dindarlar, solcular, ülkücüler sağcılar” toplumun hemen tüm katmanlarıyla oynandı, tüm düşünce ve yaşam biçimleri yeraltına indi korkudan, zulüme maruz kalmamak için.

Sonra tüm bu döneme inat; askeri birliği şortla denetleyen, misafirlerini Çankaya Köşkü yerine Okluk Koyu’nda ağırlayan, ısrarcı Genelkurmay Başkanı’nı istifa ettiren, Barzani’ye kırmızı pasaport veren, ilk kez Kürt sorunundan ve Kürtlerin özerkliğinden bahseden bir Cumhurbaşkanı gördü bu toplum, karşılığını da fazlasıyla buldu.

Belki de yine etkiye tepki olarak; Özal sonrası dönemde; o dönemin tüm sivil, demokratik, asker-umursamaz, Kürtsever, demokrat öğretilerine inat; onlarca/yüzlerce faili meçhul, post modern bir darbe, asker-sivil otorite paylaşımı, envai çeşit hukuksuzluk, terörle mücadele adına köy boşaltma, işkence, derin devlet yapılanması gibi tamamen faşizan, militarist, anti-demokratik uygulamalara şahit oldu yine aynı toplum.

Şimdilerde ise önceki dönemlerde dinini baskılayan, korkudan düşüncesini hep zihninin içine hapsetmek zorunda kalan, işkence gören, kendisine kart kurt denen, kısaca bu Cumhuriyetin onca yıllık serüveninde yaşananlar kendisine ne denli olumsuz olarak dönmüş kesim varsa, mevcut iktidarın uygulamaları ile rövanş alma çabası içinde yani maruz kaldıkları siyasal-sosyal-toplumsal ve ideolojik ne kadar etki varsa tepki olarak aynı alanlardan muzdarip iktidarın uygulamaları ile bütünleştiriyor kendisini.

Tüm bu nedenlerle; ben şahsen Tarikat ve cemaatlerin birer Sivil Toplum Kuruluşu olarak kabullenilmesini, Tarikat ve cemaat mensuplarının sivil ve askeri bürokraside en tepelere ulaşmasını, Askerlerin hizaya sokulmasına, Sivil iradenin tüm iradelerin efendisi olmasını, Orduevlerinin halka açılmasını, Kur’an kurslarının denetimsiz çoğalmasını, İmam Hatiplerin sayısının artmasını, Televizyonlarda mütedeyyinlerin çoğalmasını, Taytlı kanocuların pataklanmasını, Şortlu kadınların tacize uğramasını, Oruç tutmayanların tutar hallerini, Sermaye sınıfının ve sermayedarların tümüyle ve sadece ideolojik nedenlerle değişmesini, Aynı değişimin medya ve yargı ayaklarında da yaşanmasını; bunların pekçoğuna alışmayı zul kabul edenlerin aksine; yaşanması gereken bir geçiş süreci olarak kabul ediyor ve olanlara zerre kadar şaşırmıyorum.

Çünkü, tüm bu olanları; uzunca bir dönem halka zorla dikte ettirilmeye çalışılan değerlerin kendilerine uygun uluslar arası ve ulusal ortam bulduklarında, aksi istikamette belirmesinin bir sonucu olduğunu düşünüyorum. Bu dönem uygulamaları, tüm muhaliflerine ve muhalefete rağmen toplumsal desteği arkasına güçlü bir rüzgar olarak aldığı için daha da güçlenerek devam edecektir.

Sonuç : Acılar rövanş duygusuyla tümüyle yıkanana kadar bu haklı iktidar bu haklı saltanatını sürecek. Ya sonra? Başka acıların çocukları gelecek, onlar da acılarını temizlemek için zamanında kendisine bu acıları yaşatanlara acı çektirecek. Ta ki acıları kaşımak yerine sarıp sarmalamayı öğrenene dek.

Bir Delinin Hatıra Defteri 6

Tartışma Programlarının Yeni Efendileri – Hem Fatih Hem Nişantaşı Çocukları

Metin Lokumcu öldü, Başbakan ile bir röportajında “ama öldü efendim” diyen program yapımcısı akrabasının önce “Yazı İşleri” sonra da “Basın Odası” programı yayından kaldırıldı, artık NTV’de değil. Benim için tüm zamanların –zorlamadan, tamamen doğumsal- en şuh esmer kadını tepkilerden korktu ve Leyla Zana’yı programa alamadı, programına konuk olan Vedat Türkali’nin söylediklerinden dolayı ise “ne olacak acaba” diye kara kara düşündü sonra da NTV’de kapı önüne kondu. Yılların güncel konulara hakim programcısı bir gazetenin “Yazıcıoğlu’nun helikopterini düşürdü” haberi üzerine artık ekmeğini şık motosikletlerin üstünde dolanarak çıkarıyor, detaya girmeden “iradesi dışında kulvar değiştirdi” diyelim. Has GS’li, Boğaziçili hanım programcı zaten kanalın genel yayın yönetmeni “geç James Dean” kıvamında, jöleli çocukla tutuştuğu “fikir münakaşası(!)”nın ardından 1 senedir işsiz, twitter kraliçesi olmuş. Yaşadığı antropoz döneminin ardından yaklaşık bin yıl geçmiş olmasına rağmen halen kadın - petrus ve seks üçlemesinden bedeninini kurtaramamış İzmirli adam şimdilerde bir kanalda, yetenek yarışması programında jüri üyeliği yapıyor. yılların Radikal Ankara temsilcisi, bir internet gazetesinde kendine zor yer bulmuş. Yine bir gazetenin kadın-arzu-şehvet üçlemesiyle bozmuş geç antropoz eski genel ayın yönetmeni şimdilerde bir kanalın magazin programında “pampiş” nedir, onu tarışıyor. Kısaca, bi 50 yıllık emektar Hasan Pulur amca kaldı yerinde belki onu da oynatırsak ölür falan diye düşünüyorlardır.

Şimdi artık tartışma programlarında kimler var; minibüs muavini kılıklı, mahalle delikanlısı kıvamında arsız adamlar, evde devamlı güllaç açtığı izlenimi uyandıran genç kadınlar, yıllarca bir gazetenin magazin eki’nde magazin yazan şimdilerde ise en kallavi tartışma programlarından birini hazırlayan fakat magazin yazarlığı görüntüsünden hiçbir şey kaybetmemiş sarışınlar, gariban bir muhitte muhafazakar bir orta sınıf aileye doğup, yetişip, şimdilerde ise şöhret sayesinde atladığı sınıfın nimeti olarak bin bir güzel kadınla Nişantaşı cafelerinde gönül eyleyen muhafazakar görünümünü kaybetmemiş ama isminin baş harflerinin işlendiği koldüğmelerini takmayı mensup olmaya çalıştığı sınıfın gözle görünür bir sembolü olarak yorumlayan orta yaşlılar, “bir gün bu baş örtümle yaşadığım tüm zulümlerin rövanşını alacağım” inancıyla tüm biriktirdiklerini şimdilerde tv’de program yapma, gazetede köşe alma ya da olma şansı bulduğunda, bir bir kusan baş örtülü genç kızlar, hallice felsefe ve sosyoloji okuduğu belli inananlar, son nefesini verirken dahi “12 Eylülcü generaller yargılansın”, “şu post-modern darbe metni Genel kurmay web sayfasından kaldırılsın” cümleleri ağızlarından dökülecek olan tam zamanlı programcılar yarı zamanlı akademisyenler, Diyarbakır cezaevi işkencelerinden geçmişlerin hınçlı oğlanları, 1402’likler, “irticai faaliyet yürttükleri zannıyla” ordudan YAŞ kararlarıyla atılan eski TSK mensupları, üniversiteye girmeye hak kazanmış fakat başörtüsü nedeniyle eğitimini tamamlayamamış kızlar, genç siviller, yeni tarz liboşlar (eski solculardan liboşlaşmış olanlar, eski solculuklarını muhafaza edenler şimdilerde demokrasinin önünde en büyük engel olarak telakki ediliyor, biliyorsunz), “ileri demokrasi” tutkun ve tutukluları, envai çeşit saltanat kayığı yalakaları, CHP’ye düşmanlar, MHP’ye gıcık olanlar, Filistin davasında Yahudilere karşı poşu takıp dağlarda savaşan eski solcular, askerleri mümkünse kurumsal alarak ve tümüyle ortadan kaldırmak isteyen asker sevmeyenler, cemaatin iyi eğitimli, akıllı çocukları. Araya bir duygusal gazeteci, bir kızgın paşa ve bir dinazor akademisyen attırıverdiler mi, ne şenlikli oluyor, hele bir de öfkesine hakim olamayan gazeteciye iki küfür, kızgın ama duygulu paşaya 2 şiir ve dinazor akademisyene de bir çemkirme serpiştirdiler mi tamadır. Kim bu kadar reyting alabildi bu güne dek söyleyin, şov programlarında parayla tutulup ortalığı karıştıran adamların haricinde. Bu beğenmediğiniz yeni TV efendileri başardı, bu minibüs muavini kılıklı adamlar, bu inançlı sosyologlar, asker sevmeyenler, bu yeni ayrıcalıklı zümre…

Neden bu kadar huysuzlandık anlamadım gitti. Benim hatırladığım bu güne dek her saltanatı süren o saltanat kayığında hep yalakalarını bulmuştu. Mesela Özal’ın devamlı yanında taşıdığı biri vardı, özellikle uzun seyahatlerinde bu adamı hep yanında götürürdü kendisine hikayeler masallar anlatsın diye. Sonra Papatyalar neciydı, masum bir 5 çayı gurubu mu? Gazetelerin ve televizyonların uygun bulunmayan bir haber ve yayın neticesinde genel yayın yönetmenlerinin kulakları çekilmez miydi? Ya da bunlar bir telefonla tarafından kaydırılmaz mıydı?, Erke dönengeci tanıtımında kimler vardı hatırlayın. Bazı devlet üniversitesi rektörleri üniversitenin parasıyla öğle yemeklerinde silme paşaları ağırlarlardı. Makamlarda laf çıkar buralarda çıkmaz düşüncesiyle, bazı orduevlerine gazete sahipleri ya da baş kalemleri çağırılıp, manşet attırılırdı. Bazı vakıf üniversiteleri mütevelli heyetlerine YÖK’teki işlerini halletmek için emekli ama o dönemlerde halen kudretli paşaları alırdı. Hatta bazı vakıf üniversiteleri YÖK’teki tüm kuruluş prosedürünü darmaduman ederek eski ama o dönem halen kudretli cumhurbaşkanı sayesinde bir gecede kurulmuştu. Bazı gazeteciler takır takır andıçlanmıştı, bir paşanın bir kartvizitinin açmayacağı kapı yoktu falan filan.

Eleştiri yaparken de adalet lazım. Sen o dönem omurgasızlığın sayesinde bulduğun her delikten başını çıkarıp, nemalandın, şimdi o kafanı çıkardığın deliğe kafan dışarıdayken bu iktidar beton boca etti neman kesildi diye mi bu adamları eleştiriyorsun yoksa senin ayrıcalıklı zümreni darmadağan ettiler, bu arada sen de yerle yeksan oldun ve seni dahil etmedikleri kendi ayrıcalıklı zümrelerini yarattılar ve sen de karşıdan yalanarak bakıyorsun ondan mı… Şimdi otur bekle sıranı, bunlar gitsin de “seninkiler” gelsin, sen de yine baş köşelere kurul, malı götür, millet yalansın, sen ve senin zevat semirdikçe semirin…

Bir Delinin Hatıra Defteri 5

Rahatsız Hanım İK Pazar

Açık Bulunan Muhalefet Partisi (Ana ve Tali) Lider Pozisyonu İçin Aşağıda Belirtilen Niteliklere Haiz Adaylar Aranmaktadır

Açık Bulunan Muhalefet Partisi (Ana ve Tali) Lider Pozisyonu İçin Aşağıda Belirtilen Niteliklere Haiz Adaylar Aranmaktadır :

Liderlik vasfı taşıyan (birilerinin dediği gibi uzun boylu, clark bakışlı falan değil)

Yol arkadaşlarını satmayan, siyaseti hep bilinenin ve düşünülenin aksine “vefa” duygusu üzerine temellendiren (sonra bi gün seni de satıverirler)

Teşkilatına hakim olan (sonra bi gün o teşkilatlar darbe yapıverirler sana)

Genel seçim öncesi oy alayım diye emeği geçen teşkilat mensupları yerine partinin adını dahi zor telaffuz edebilen adamları/kadınları bimem ne adayı göstermeyen

“Ben muhalefet partisi lideri olarak ölmek istiyorum, inan olsun iktidarda gözüm yok” demeyen (iktidardayken ölürsen daha janjanlı törenin olur, bir düşün…)

Sağcıysa cami, solcuysa heykel dikmeyen (sonra bir gelen birini yıktırıp, ötekine tükürüyor)

Kendisinin ve kurmaylarının uçkuruna sahip olan (zor fakat oy için denemeye değer)

Sadece sahilden, dağdan, gölden, mağaradan değil, her taşın altından oy çıkarmak için çabalayan

Ne Atatürk’ü ne de Kur’an’ı ezberletme telaşında olmayan (bırak isteyen öğrensin)

Şortla da başörtüsüyle de uğraşmayan (bırak isteyen giysin/taksın)

Öç alma, defterleri dürme saplantısı taşımayan (ya da bu türden saplantısı olduğunu bilen ve kabul eden fakat tedaviye açık)

İnananı da inanmayanı da, müslimi de gayri müslimi de insan olduğu için eşit oranda kıymetlendiren

Askere postal, inanana seccade olmayan

“Bizden” ve “Onlardan” ayırımı yapmayan

Her kesimin eleştirisini dikkate alıp, gereğini yapan

Kadınları en azından ana oldukları için daha bir değerli kabul eden

“Biraz da biz götürelim” hırsı taşımayan

Özgür basın ve tarafsız yargının mutlaka bir gün kendisine de lazım geleceğine inanan

Hırsızların, soysuzların, namussuzların canına okuyan; namusluları, iyileri kutsayan (“a few good men”)

Rakı masalarında ya da otağlarda ya da karargahlarda ve ya da dağlarda Türkiye’yi yeniden şekillendirme planları yapmayan

Zihni , ayrıcalıklı zümre yaratma hezeyanlarıyla dolu olmayan

“Haydi hanımlar eve, kocalarınızın dibine” diyenleri hadım edecek

Bir daha “Benim memurum işini bilir”, “Anayasayı bir kere delmekle bi şiy olmaz” diyecek olanın dilini koparacak

Doğu’yu ağababalarından ve ağalardan temizleyecek

Sadece yandaşlarının ekonomik, sosyal ve siyasi hayatlarını hak etmedikleri ölçüde kolaylaştırmayacak ve zenginleştirmeyecek

Hayvan barınaklarını 5 yıldızlı otele dönüştürecek (“ulan insanlar bitti şimdi de itlermi?” diye köpük çıkaranları buralara tıkacak)

Çocuk Esirgeme Kurumları’na ve Kadın Sığınma Evleri’ne Bakan’ını baktıran değil, kendisi bizzat bakacak

Mümkün olduğu kadar az sayıda maaşlı yalaka-goygoycu istihdam edecek

Liderler aranıyor.

Yaş sınırlaması yoktur, ama ortalarda adam yokmuş gibi döne döne aynı koltuklara oturan 1000 yaşında reenkarne olmuş fakat yine aynı koltuklara kurulmak isteyen adamlar yerine genç ve akıllı adam ve kadınlar tercih edilecektir.

Başvuru Kodu : Ref MPL

Son Başvuru Tarihi : Bulunana Kadar

İlgilenen adaylar : artikyeter@ikmail.com adresine ya da 0122 999 88 77 no’lu faksa resimsiz özgeçmişlerini gönderebilirler. Hayalkırıklığına uğramamak ve dumur durumu yaşamamak için şahsen başvurular kabul edilmeyecektir.

Bir Delinin Hatıra Defteri 4

Ramazan Günahları, Sözde Mütedeyyinler ve Bir Başka Dindarlık…

Azami süratle onlarca kulun emeğini sömürmeyeceksin, hakkına tecavüz etmeyeceksin, çalıp-çırpmayacaksın, elalemin karısına kızına sarkmayacaksın,

Halk sıradan çay bahçelerinde 1 bardak çayı 5 kuruşa içerken sen kapattığın en güzel arazilerin içine kondurduğun süper lüks orduevlerinde seninkilere çayı 1 kuruşa içirmeyeceksin, millet kokuşmuş pansiyon-otel odalarına geceliğine 5 kuruş öderken sen süper lüks odaları seninkilere 1 kuruşa vermeyeceksin, ben mahallele berberinde 5 kuruşa saçımı kestirir-boyatırken sen o seninkilerin hanımlarının saçlarını 1 kuruşa hallettirmeyeceksin ve sen seninkilere yaşamı bu denli ucuza getirdiğin halde ben 20 sene sonra emekli olduğumda 1 kuruş alırken seninkiler 5 kuruş emekli ikramiyesi ve aylığı almayacak,

Yediğini içtiğini bedavaya getirebilmek için, yaptığın “lezzet şehvetleri” türündün asortik programların pazarlama gücüne dayanarak, daha çatal ağzına ulaşmadan “aman buralara geldiğinizde mutlaka buraya uğrayın, bu limonlu kabaktan(!) tatmadan geçmeyin” demeyeceksin,

Garibanın yanına zor katık bulduğu ekmeğin gramajınla oynamayacaksın,

Peynire, kaşara, sucuğa, salama, bebe mamasına olmayacak şeyler koymayacaksın,

O egosu şişik köşelerinizden, daha daha bedavadan kalmak için bilmem kaç çeşit otelin teşrifatçılığını yapmayacaksın, sadece gazetecilik yapacaksın,

Uyduruktan bahanelerle rapor alıp, kaytararak işinden çalmayacaksın,

Haksızca kendini yeşil karta bağlatıp benim, anamın, babamın vergilerini sömürmeyeceksin,

Deprem evlerinde popo büyüterek, aldığın evi kiraya verip, bilmem kaç para haksız kazanç sağlamayacaksın,

Tonlarca para kazanıp vergi fukarası olmayacaksın,

Sigortasız çalıştırdığın garibanın hakkını yemeyeceksin,

Devasa fabrikanın dumanını-atığını elalemin ortasına salmayacaksın,

Devasa avantalar aldığın ilaç firmalarının ilaçlarını hastalarına peşkeş çekip, ölümlerine neden olmayacaksın,

Muayenehanene abone ettiğin hastalarına ayrı bir ayar çekmeyeceksin,

Bir yaptığın kaldırımı, bir döktüğün asfaltı müteahhit arkadaşların defalarca kazansın diye 10 kere 100 kere söktürüp yeniden yaptırmayacaksın,

Canım dereleri kurutana kadar bilmem kaç yüz bin dolara satacağın evlerin inşaat molozlarını üç kuruş para vermemek için kenar kuytuya döktürmeyeceksin,

Çimentodan, demirden çala çala beşik sallantısında insanların tepelerine binaları yıktırmayacaksın,

“zaten bunlarda para gani” diye bir küçük suyu 1 kg. tavuk parasına satmayacaksın,

Allahın evinde secdeye verdiğinde başını ayaklarının kokusu arkanda oturanın hayatına kastetmeyecek,

Milletin rızkını gasp ederek eline, dedikodu yaparak diline, elin karısına, bacısına, kızına sarkarak beline hakim olmamazlık etmeyeceksin,

Cehaletinle elalemin arabasının üstüne uçup, canını almayacaksın,

Milyon dolarlık ihalelerden avanta almayacaksın,

İş takibinden kendini maaşa bağlamayacaksın,

Bir ensesi kalının hiçbir zaman hiçbir şey danışmadığı danışman ordusu mensubu olup, beleşten bankamatiğe bağlamayacaksın kendini,

Nemalanmak için kimsenin goygoyculuğunu yapmayacaksın,

Yaz sıcağında hayvancıkların hararetini kessin diye bir avuç vicdan sahibi tarafından konan su kabını serseriliğinden bir tekmeyle savurmayacaksın, kuyruklarını-kulaklarını ezikliğini bastırmak için kesmeyeceksin, popolarına ipli teneke bağlayıp adi eğlence mezen yapmayacaksın,

Kallavi koltuğundan emekli olduktan sonra sana iş bağlatmak için bilmem kaç bin dolara şirketinde “yönetim kurulu üyeliği” payesi veren boynu katmanlıların uşaklığını yapmayacaksın,

Bir arabaya, bir eve, bir yemeğe, bir çaputa tonlarca para yatırmayacaksın, o tatminsiz-sefil egonu palazlamak için,

O bilmem kaç katlı villanı metrelerce yükseklikte duvarlarla çevirmeyeceksin, hiç duymadığın, duyduğunda da kendin gibi bir ağababası zannedeceğin Bismarck’ın “….sadece sosis imalatı ve siyaset seffaf yapılmaz…” deyişini kafana kazıyarak,

Hiçbir kula kulluk etmeyeceksin,

Sesin namussuzlardan hep daha gür çıkacak,

Haksızlıkları kim yapıyor olursa olsun hep haykıracaksın, üç maymunu oynamak yerine,

Ve her Cuma ve her Ramazan tüm günahlarından sıyrılabilmek için 5 namaz, 30 oruç, bir zekata can atmayacaksın.

Diyeceksin “sen necisin, tertemiz misin?!”

Ben de sana son söz olarak diyeceğim ki :

Hep ve sadece vicdanının sesini dinleyeceksin, hem kimselere sesini duyuramadığın o en boktan, o en kimsesiz, o en çaresiz, o en dibe vurmuş anlarında; hem de o en güçlü, o en kalabalık, o en hükmeden ve o en herkesin ağzından çıkacak tek kelime için yarenlik ettiği anlarında dahi. Tüm bu en güçlü ve en güçsüz anlarında tek sığındığın vicdanının ve Yaradanın olmalı. Bu en güçsüz anında senin sesini içten içe duyacağından ve kimseler yanında olmasa da bu ikisinin hep senin yanında olacağından zerre kadar şüphe duymayarak ve bu en güçlü anında yine bu ikisinin seni insan yapan değerlerden alıkoymasına izin vermeyeceğinden emin olarak. Ve böylesi bir dindarlıkla da gerçek inanan olunabileceğine kanaat getirerek…

Bir Delinin Hatıra Defteri 3

Patlattığı Oranda Tatmin Olan Kifayetsiz Adamlar, Adı Olmayan Kadınlar ve Bakan Fatma Şahin…

Bakan Fatma Şahin hızlı girdi, yerinde oturan, öyle bakan Bakan değil belli ki. Umut verici girişimlerde bulunuyor, hepimiz her gün basından takip ediyoruz. Tüm girişimler adamların kadınlara daha az patlatmasını sağlamayı ya da patlatmasını engellemeyi amaçlıyor. Ben vicdanlı ve omurgalı bir muhalif olarak diğer muhalefet yapmak için ve “ben de varım” diyebilmek için muhalefet yapan muhalifler gibi “boş işler, bugüne kadar nerelerdeydiniz!” demeyeceğim. “Zararın neresinden dönülse kardır” deyişine gönülden inananlardanım çünkü. Tam da bu nedenle, yeni kurulmuş olan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı’nın başlatmış olduğu tüm girişimleri gönülden destekliyorum. Ancak, bu önlemlerle şiddetin engellenmesinin mümkün olamayacağını düşünüyorum. Neden?

Çünkü Bizim Türk erkekleri;

halen karma iftar davetlerine dahi karılarını almadan icabet ediyorlar,

halen karıları izin almadan alt tarafı ana-baba gezmesi ya da komşu gezmesine gittiğinde girişiveriyorlar,

halen karılarına ayaklarını yıkatıyorlar,

halen düğünlerde erkek çocuklarına boyundan büyük silah verip havaya kutlama ateşi açtırıyorlar,

halen karılarını ortamlarda sohbete katmadan sadece ele hizmetçilik ettiriyorlar,

halen “anam mı karım mı” deyişinde anayı baş sıraya oturtuyorlar,

halen bekar arkadaşlarıyla karı-kız muhabbeti yapıyorlar,

halen “at, avrat, silah” üçlemesinde her üçünü de iktidar alanlarını genişletici birer unsur olarak görüyor ve kullanıyorlar,

halen sadece akşamları bir araya gelebildikleri karılarını, kendi karınlarını doyurduktan sonra, kahveye çıkıp yine yalnız bırakıyorlar,

halen “karnından çocuğu sırtından sopayı eksik etmeyeceksin” deyişine o sapsarı dişleriyle sırıtarak katılıp, destek oluyorlar,

halen kız çocuklarına analarının, erkek çocuklarına ise babalarının isimlerini koyuyorlar,

halen karılarını kendi analarına-babalarına hizmetçi diye kullanıyor,

halen beğenmedikleri yemekleri karılarının başlarına geçiriveriyorlar,

halen pek çoğu karılarını eve kapatıyorlar çünkü namuslarını ancak bu şekilde koruyabileceklerini düşünüyorlar,

halen namusları olarak kabul ettikleri karılarını kendi şarap paralarını çıkarmaları için oraya buraya yer sildirmeye tereddütsüz gönderiveriyorlar.

Çünkü bizim Türk kadınları;

Halen “kocamdır döver de sever de” deyişini pek bir seviyorlar,

halen marketlerde eve alınacak gıda vs. ihtiyacı kocasına yalvar yakar aldırıyorlar,

halen doğurduğu kız çocuklarına sadece hizmetkarlığı öğretirken erkek çocuklarına hep sükseli payeler vermeye devam ediyorlar,

halen sünnet törenlerinde şıkıdım şıkıdım oynuyor, kına gecelerinde ise hüngür hüngür ağlıyorlar, kız ve erkek çocuklarının yazgısını en baştan kabullenmişçesine,

halen erkek çocuklarının yataklarını darmadağın bırakmalarına, donları dahil, üstlerinden çıkan ne varsa yerlerde bırakmalarına, kız kardeşlerine tahakküm etmelerine ve kızkardeşlerini hizmetçi gibi kullanmalarına seve seve izin veriyor, tek kelime etmiyorlar,

halen dayak yedikten sonra “erim” diye yatakta yanlarına kıvrılıveriyorlar,

halen kendi okumamışlıklarını kocalarının kendilerini bu şekilde ezmesini kolaylaştırıcı bir unsur olarak görmüyor olmalılardır ki; kendi kızlarını okumaktan alıkoyan kocalarına tek bir kelam dahi sarf etmiyorlar,

halen kocaları önde kendileri sünepe gibi arkada yürümekten hiç gocunmuyorlar.

İşte Fatma hanım tüm bu nedenlerden dolayı, kadına şiddeti önleme girişimleriniz yerini bulamayacak.

Küçük aklımca ne yapmak lazım biliyor musunuz :

Öncelikle “eğitim devrimi”ni gerçekleştirmek lazım,

Eğitim görmeyen kız çocuğunun kalmaması lazım hem de bizzat devlet politikası vasıtasıyla,

İlkokul 1. Sınıftan itibaren anaların, kadınların, kızkardeşlerin ne kadar kıymetli olduğunu zihinlere kazıtmak için kitaplarda çamaşır – bulaşık yıkayan kadın resimleri koymak yerine kadını doktor, mühendis, yönetici olarak konumlandırmak lazım,

kadının ana olduğunu analığın ise ne kadar kutsal olduğunu vurgulamak lazım, ister muhafazakar/dinsel öğretinin düsturları üzerinden örnekleyerek, ister modernizmin kaypak teamülleri üzerinden kafalara kazıtarak,

kadın istihdamını hakkıyla yerleştirmek, erkek lehine olan istihdam politikalarını erkek lehine çevirmek lazım,

iş yerinde tacizi “kadın kuyruk sallamıştır” diye geçiştirmek yerine, buna yeltenen ırz düşmanı adamları yüklüce manevi tazminat ödemeye mahkum ederek, adeta kendi karısına sarkmaktan dahi ürker duruma getirmek lazım,

“kız kısmısı okumaz” diye kız çocuklarını okula göndermeyen “adam” sıfatıyla dolaşan adamcıkları içeri attırmak lazım,

Doğu’daki ataerkil yapıyı oy uğruna dahi olsa kırıp geçirmek lazım,

tek kadın bakan yerine kabineye daha çok kadın bakanın kazandırılmasını sağlamak için Başbakan’ın başının etini yemek lazım,

köydeki kızlarımız için köy enstitülerini ve halk evlerini tekrar açmak lazım, onlara tarlanın ve ev işlerinin haricinde de bir hayat olduğunu fark ettirebilmek için,

hukuku, şiddet gören ve katledilen kadın lehine çevirmek lazım adamı yaptığına bin pişman etmek için,

koca dayağından karakola sığınan kadının polisten “haydi kocanın yanına hanım” sözünü sarf eden polis zihniyetini ortadan kaldırmak ve yerine kocasını karokala çektirecek polis zihni yaratmak lazım.

Haydi Fatma hanım yap da ben de bir ömür seninle gurur duyayım bir kadın olarak.

Önemil not : feminizmi aciz kalmış kadınların kamusal tutunma aracı olarak gördüğüm için feminist değilim, feministlere de kendilerini baştan alt sınıf olarak konumlandırdıkları ve bu nedenle derhal savunma pozisyonuna yerleştikleri için hep kızmışımdır. Yani, ne feminist harekete ne de feministlere sempatim vardır.

Bir Delinin Hatıra Defteri 2

Kürt Milliyetçileri Çok mu Masum…?

“…bu devlet benim devletim değil…” (bir toplantıda bir öğrenci Türkiye Cumhuriyeti Devleti için)

“…Atatürk bulvarı, Atatürk caddesi, Atatürk organize sanayi sitesi, Atatürk oto sanayi sitesi, Atatürk Lisesi, yeter artık be…” (bir toplantıda Hakkari’den bir gazeteci - gerçi şimdilerde herkes “gazeteci-yazar” ya!)

“…Hakkari’de pilot özerk bölge uygulaması üç ay önce başladı bile, daha debelenip dursunlar…” (Siirt’ten bir internet gazetesi köşe yazarı)

“…içeridekiler yurtseverler mi?...” (bir konferansı dinlemeye gelenlere ilişkin bir Öcalansever’in merakı)

“…Türk olduğun için mi çayımı beğenmedin?...” (Hakkari’de alan çalışması esnasında anket yapılan evin hanımı)

“…3 Türk askeri ölmüş…” (Özgür Gündem Gazetesi haber başlığı)

“…Kürt halkı Kürt özgürlük hareketi için mücadele veren gerillalarıyla hep gurur duyacak…” (BDP’li bir vekil)

“…2 oğlum dağda öldü, Öcalan’ın özgürlüğü mü daha fazla kayıp mı, Öcalan salınsın bütün evlatlarım feda olsun…” (bir Kürt anne)

“…Diyarbakır cezaevinde görülen işkenceler unutulmadı…” (tartışma programlarından birinde)

“…burası Kürdistan buradan çıkış yok…” (yaptığım bir konuşmanın ardından bana posta koyan bir kürt vatandaş)

“…bu faşist devlet…” (hemen her ortamda)

Buralara varılacağı hemen hiç kimsenin aklına gelmezdi ama oldu. İkinci dönem iktidarına denk düşen süreçte soruna çözüm bulabilmek için liberal gazetecileri, liberal akademisyenleri ve liberal demokratları bir araya getirerek sorunu tartışmaya açan hükümet de işin bu boyutlara varacağını ön görememiş olsa gerek ki geçenlerde “Kürt sorunu yoktur” dedi. İçinden geçtiğimiz süreçte BDP kanadı, kürtçüler, kürtseverler, aslan liberaller ve aslan demokratlar tarafından yapılan açıklamalar sadece kendisini milliyetçi olarak tanımlayan ve bu tanım çerçevesinde ifade eden kesimlerden değil, bizzat bu soruna çözüm bulmak için gayet iyi niyetle uğraş verdiğine inandığım kişi ve kesimler tarafından da büyük bir yutkunmaya karşılanmakta. Her bir tırmanış ardından demokratik mülahazalar bariyeri karşısında politik ve askeri hiçbir karşıtlık görmemeye devam eden PKK, eylemlerine daha büyük bir şiddetle devam ediyor.

Bu denli yoğun bir hırs ve hınç dilinin hakim olduğu, Türk ve kürt yitirilmiş canların ve acıların yarıştırıldğı, kürt milliyetçiliğinin giderek kesifleştiği, bölgede toprak ağalarının palazlanmaya devam ettiği, ana dilde yapılmadığı için temel eğitimin reddedildiği, sloganların hakim kılındığı, siyasetin insana rağmen yapıldığı, yoksulluk ve işsizliğin adeta kader olarak kabullenildiği, öfkenin kavrulmuş derin yüz çizgilerinin içine sindiği, hıncın gözlerden okunduğu, emeklemeden neredeyse henüz çıkmış çocuklara taş attırmanın bir onur zaferi olarak içlere sindirildiği, şidet ve cebirin olağanlaştığı, PKK uğruna hapis yatmaların kutsallaştırıldığı, defin törenlerinin siyasallaştırıldığı, dağ kadrolarına verilen kişi sayısının şan ve şeref meselesi olarak kabul edildiği, “ekmek mi onur mu” mottosunun “yaşasın PKK”ya dönüştürüldüğü, bölgede “zorunlu” hizmet yapan görevlilerin bu “zorunlulukta” tez zamanda kurtulma telaşlarının zihni hükümden galip geldiği, yol ortasında gündüz vakti askerlerin öldürüldüğü, asılı her bir Türk bayrağına karşı ve belki de daha fazla sayıda PKK bayrağı asmanın “olmazsa olmaz” diye belletildiği, bölgedeki muhalefet ve iktidar partisi mitinglerinin olağanüstü güvenlik önlemleri alınarak yapılmaya çalışıldığı, maruz kalınan işkencelerin katıksız çay sohbetlerinin manevi katığı yapıldığı, “daha çok çocuk daha çok örgüt üyesi” söyleminin uygulamaya çoktan geçirildiği, mevcut durumun tüm suçlusunun devlet olarak zihinlere kazındığı/kazıtıldığı, uyuşturucu baronlarının nemalarından hiç kimselerin bahsetmediği, binlerce ölümün sorumlusu terör örgütü liderinin “akil adam” kıvamında topluma dayatılmaya çalışıldığı, hükümetin siyasi hiçbir açılımının beğenilmediği ve oyalama olarak kabul edildiği,

Böylesi bir ortamda yerini bulamayan, hedefe hizmet edemeyen barış dili tutar mı sizce…

ve bu dilin hedefe hizmet etmekten alı konulmasına neden olan kürt milliyetçileri çok mu masum sizce…

Watermark şablonu. Powered by Blogger.